[sticky post] Վերևի գրառում

Ո՜վ այցելու,
Այցելել ես համեստ կայքս, տեսնես ի՞նչ ես որոնում,
Ի՞նչն է բերել քեզ իմ բլոգը, ո՞ր բառով ես «սերչ» անում:
Գուցե ֆրե՞նդ ես ինձ փոխադարձ, գուցե եկել ես լինքո՞վ,
Թե՞ անցորդ ես պատահական՝ մոտս մտել հրաշքով:
Կամ ռիդերում քո էռէսէս օվանիտաս ֆի՞դը կա,
Թե՞ ԷՆ բառն ես դու որոնել... դրանից էստեղ չկա՛:
Ամեն դեպքում բարով եկար, քեզ ինչպես քո տանը զգա,
Պիտակներս որ քրքրես՝ պետքական բաներ էլ կան:

մնացածըCollapse )

Արա, բայց շատ ղոչչաղացրեց մեզ էս ինտերնետը։ Մեր համար Սովետ Միության մեջ միջին կյանքով ապրում էինք՝ միջին ունակությունների տեր, միջին ակնկալիքներով ու միջին ամբիցիաներով միջին քաղաքացիներս։ Գորշություն էր, երևի։ Բայց երբ բոլորը միջին էին, մի հայացքը հերիք էր էդ միջինությունից առանձնացող Անհատներին նշմարելու համար՝ ոնց դաշտում խոյացած ծառերի. ամեն կողմից երևում են։ Սովետ Միություն որ փլվավ, տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ որ զարգացան, սքայփ ու «ադնակլասննիկ» որ սփռվան ընդ երկիրս, մի էական բան փոխվեց. առաջ թե հեռուստացույցի էն հաստ-ակնոցավոր ձյաձյան համահավասար բոլորին էր դիմում ու պատմում կոլխոզի նվաճումների մասին, ապա հիմի պլանշետի ու սմարթֆոնի միջից մեզ են դիմում որպես անհատականությունների։ Սիրելի բաժանորդն անուն ունի, ծննդյան օր ունի, նախասիրություններ ունի… ու դրանց մասին ջուջուլն ու յուր բոտերը քաջ տեղյակ են… Բայց ու՞մ ա հետաքրքրում՝ բոտն ա տեղյակ, թե նորին մեծությունններ Բրինն ու Ցուկերբերգն անձամբ։ Կարևորն էն ա, որ ջուջուլի առաջին էջին ծնունդդ շնորհավորելու համար հեփփի բյոզդըն պատշաճ գրվում ա։ Փաստորեն Ջուջուլն ա գրում, արա՛, ՋՈՒՋՈՒԼԻ ԱՌԱՋԻՆ ԷՋՈՒՄ, արա՛, ջոկում ե՞ք…

Մնացածը...Collapse )


Շնորհակալություն Սուրեն Հակոբյանին էս հոդվածի հղումով կիսվելու համար։ Էս ջանջալ պոստը գրելու՝ վաղուց քնած հավեսս էդ հոդվածից արթնացավ։

Էս ֆիզիկոսները մազալու մարդիկ են. տեսան ալամ աշխարհի միացյալ տեսությունը չեն գտնում, ինչ որ միաչափ լարեր-մարեր մեջ գցին… հետո էլ, թե՝ բա իմանում եք՝ տիեզերքն ու մենք էլ մեջը, շրջակա եղած-չեղածով հանդերձ ընդամենը մի հոլոգրամային պատկերք ենք։ Իմա՝ ամբողջ տիեզերքը հոլոգրամ ա։ Եգիպտական բուրգերը, Ալեքսանդր Մակեդոնացին, Խաչիկ Ստամբոլցյանը, Ջորջ Ուաշինգթոնը, Տաթևի ճոպանուղին, Նապոլեոնը, Տարոն Մարգարյանը, մեր հարևան Ռաֆիկ ձյան, ավտոս, դու, նույնիսկ՝ ես… բոլորն, ում գիտեք ու չգիտեք, երկչափ հարթության մեջ պարփակված էակներ ու օբյեկտներ ենք… կամ իսկի էակ էլ չենք. տեղեկություններ ենք… պատրանք…

Պատրանք…

Մի խոսքով՝ վիրտուալ կյանք, վիրտուալ էակներ, վիրտուալ տիեզերք… Վիրտուալն էլ որ թարգմանենք, դառնում ա «կարծական»… Կարծականություն կարծականությանց, և զամենայն ինչ կարծական է… Էս է՞իք ուզում, տիկնայք, և ավելի շատ՝ պարոնայք ֆիզիկոսներ։

Մանթրաժից դուրս գալու համար մի պահ մտածեք. է, մե՞զ ինչ… կարծական ա՜, կարծական չի՜… որ կարծական դանակը խոթեն ցանկացածիս կարծական փորը, ցավը հեչ կարծական չի թվա։ Էդ մենակ Մատրիցի Նեոին էր Թրինիթին նենց պաչում, որ տղու տանձին չէր վրեն կրակած գյուլլեքը։ Էն էլ ընդամենը Վաչովսկի քուր-ախպոր վերածված Վաչովսկի ախպերների կողմից սիրուն ձևով հրամցված կինոյում…

Մյուս կողմից էլ՝ մի տեսակ լավ չի ընկալումը, թե տափակ աշխարհի տափակ քաղաքացի ես… Ինչ ուզում ես արա՝ երկչափ հարթության մեջ բոլորս էլ տափակ ենք… կոլոտ ու բոյով, լղար ու հաստ՝ բոլորս նույն՝ զրոյական հաստության, մենակ մակերես ունեցող ծավալազուրկ էակներ ենք… մենակ մակերես… մակերեսային էակներ։ Սենց էլ աբրըմ ենք՝ մեր մակերեսային պատկերացումներով, առանց խորության… խորություն հասկացությունն իսկ որ չկա քո աշխարհի ֆիզիկայի մեջ, ու՞ր խորանաս…

Հմի էսքան բանը կարդացող մարդը ո՞նց գուշակի, որ էս պոստս սկսել էի, որ ներկայացնեմ ծծովի անդրոիդի համար բույլ մը պետքական ափփ… էն ա որ մինչ էդ սկսելն ասի մի երկու խոսք գրեմ էն մտքիս մասին, թե մարդը շոշափելի կայֆերից մանրից անցնում ա կարծականներին… թե շոշափելի աշխարհը պատրանքին ա պարտվում ու պատրանքային ապրանքները գնալով ավելի էական դեր են խաղում մեր կարծականացված կենցաղում… թե հեռախոսի միջի աշխարհն ավելի գրավիչ ա դառնում, քան դրա շրջակայքում գնվողը… ու էդտեղ հիշեցի, որ էնքան էլ պարզ չի, թե դրանցից որն ա ավելի պատրանքային… Այ էսպիսի մի խոհափիլիսոփայական կիսատ-պռատ բան ստացվեց…

Ծծովի անդրոիդի՝ նվաստիս կողմից «թոփ» մտած «ափփլիքեյշնների» մասին հաջորդիվ։ Էս վերամբարձ պոստը հո չե՞մ մխտռելու կալկուլյատոռների ու ՌՍՍ ընթերցիչների մասին նվաստիս բարբաջանքներով… Որ երկար չես գրում, հաջորդ գրածդ սենց մի ախմախություն ա ստացվում... սկզբի ժանգն ա, պիտի հոսի, որ հոսքը մաքրվի... Ներող...

Կարծես մնացած ամեն ինչ լավ էր, մեկ էլ CyanogenOS-ն իր 12-րդ տարբերակը տարածեց ONEPLUS ONE-ի համար։ Ինքը տարածեց, ես էլ դրեցի։ Դնելը դրեցի, մեկ էլ տեսնեմ էլի Google Play Service-ը համը հանում ա՝ screen off վիճակում 100% awake state ապահովելով ու արդյունքում՝ ստանդարտ 6-8 mA հոսանքի փոխարեն 40-50 տանելով։ Սրա հարցը իհարկե լուծեցինք, մինչև մի շաբաթից խոստացված թարմացումը գա։ Բայց մեկ էլ տեսնեմ որիշ խնդիր կա։ Այսինքն՝ էլի կուտակված գործդ ստիպված պիտի թողնես մի կողմ, սիանոգենի վրա թիթեռնիկ նկարես։ Մղձավանջ, մի խոսքով։

Որ ասում եմ խնդիր, պետք չի մտածել, թե ԽՆԴԻՐ… նույն կարգի, ոնց, ասենք, iOS-ի վրա առանց կոմպի երգ ու կինո քաշելը, կամ Mac OS X-ի վրա էքսելով գործ անելը։ Չէ, նենց քիփլիկ, պուճուր խնդրիկէր, բայց տեղին համարեցի սրան էլ անդրադառնալ, քանի որ էս հին պոստումսնկարագրած լուծմանը խանգառում ա։

Էսպես ուրեմն, էդ նախորդ պոստում ներկայացրել էի Tasker ծրագրի հնարավորությունների օգտագործմամբ խելախոսի ռեսուրսների խիստ նվազեցման հնարավորությունը՝ էկրանն անջատած ժամանակ ու գիշերը: Այսինքն՝ երբ պետք ա, խելախոսդ ջորու պես բանում ա, բայց երբ բանելու անհրաժեշտություն չկա, բլնգյած վեր ընկնում ու չվաստակած ռեսուրս չի ծախսում։ Էդ՝ ոնց էշիդ գիշերները սատկացնես, առավոտները ռեանիմացիա անես, ղրկես բանելու… կամ, ոնց պատգամավորներին հաց տաս մենակ քվեարկության կոճակը սեղմելու ընթացքում, իսկ մնացած ժամանակ բերդերում պահես։ Հրաշալի լուծում, մի խոսքով։

Մնացածը...Collapse )

Մի աղքատ մարդ երեք որդի ուներ։ Երեքն էլ ամբարիշտ։ Մի օր էս աղքատը կանչում է իր երեք որդիներին, ու ասում.

— Որդիք, ես արդեն ծեր եմ և շուտով պիտի մեռնեմ։ Ժամանակն է ունեցվածքս ձեր մեջ բաժանելու։ Օխտը տասնյակ տարի ապրել եմ էս ոչուփուչ աշխարհում, բայց շատ բան չեմ կուտակել. մի ջրաղաց ունեմ, մի աղյուսաշինարան, մի հեռադիտակ, մի ջորի, դե՝ ու մեր ագարակը։ Ջրաղացը թողնում եմ անդրանիկ որդուս։ Աղյսուսաշինարանը՝ միջնեկիս, իսկ հեռադիտակը՝ կրտսեր որդուս։ Իսկ ջորին ում պետք գա՝ թող նա էլ բանեցնի։

— Բա մեր ագարակը ու՞մ ես թողնում, հայր,— հարցնում են որդիները։

— Ագարակը թող անցնի էն որդուս, ով մի տարվա մեջ իրեն արդեն բաժին ընկած ժառանգությունից ավելի շատ փող կաշխատի։

Էդպես էլ պայմանավորվում են։

Մնացածը...Collapse )

պիտակներ:

“The discovery of truth is prevented more effectively, not by the false
appearance things present and which mislead into error, not directly by weakness
of the reasoning powers, but by preconceived opinion, by prejudice.”

Arthur Schopenhauer

—Հարգելի Դատարան, հարգելի երդվյալ ատենակալներ, հարգելի ներկաներ… ձեր առջև՝ մեղադրյալի աթոռին նստած է իմ պաշտպանյալը, որի համար մեղադրող կողմը անհիմն կերպով հինգ տարվա ազատազրկում պահանջեց։ Սույն դատավարության ընթացքում ես անհերքելի փաստեր կներկայացնեմ առ այն, որ այդ մեղադրանքը ցնդաբանություն է և որ իմ պաշտպանյալն անմեղ է ու անմասն գողությանը։ Մեծարգո պարոն դատավոր, միջնորդում եմ դատարան հրավիրել Երևանի տաքսու վարորդների լիգայի լիազոր ներակայցուցչին՝ որպես վկա հարցաքննվելու համար։

— Պարոն Պողոս Պետրոսյան (այստեղ և հետայսու ազգանունները փոխված են), դուք երդվու՞մ եք ասել ճշմարտությունը, միայն ճշմարտությունը և ոչինչ ճշմարտությունից զատ։

— Մորս թանկ-ազիզ արև…

Մնացածը...Collapse )

Շրյոդինգերի հայերը

Էս թեման արդեն աչքիս չարաշահում եմ, բայց դե ստիպված պիտի կրկնվեմ. անգետիս կարծիքով մենք՝ հայերս ապրում ենք քվանտային ֆիզիկայի կանոններով։ Հայաստանում ապրում է մակրոաշխարհ ներթափանցած ու մակրոչափսեր ստացած երկուսից երեք միլիոն քվանտային մասնիկ։ Մեր բոլոր գործողությունները դիտորդի առկայությամբ են պայմանավորված։ Մեր ապրումները, մեր ինքնազգացողոթւյունը, մեր նպատակները, մեր ինքնագնահատականը կախված է էդ անտեր դիտորդ(ներ)ից։ Դիտորդի բացակայության դեպքում Շրյոդինգերի կատուներ ենք, ավելի ճիշտ՝ Շրյոդինգերի հայեր՝ ոչ սաղ ոչ մեռած, ոչ բարի, ոչ չար, ոչ բավարարված, ոչ չբավարարված, ոչ հանգիստ, ոչ ագրեսիվ։ Ինքներս էլ չգիտենք ով ենք, ինչ ենք, ինչի ենք ձգտում, ինչ ենք ուզում։ Մեր երկրի ղեկավարներն էլ քվանտային ղեկավարներ են։ Իսկը մեր պես։

Ու քանի որ էդ Դիտորդի դիտման ակտն էդքան էական նշանակություն ունի մեր գոյի համար, մենք էլ համակ ուշադրությամբ ոչ-սաղ-ոչ-մեռած սպասում ենք էդ դիտման ակտին, քանիոր առանց էդ դիտման ակտի մենք անորոշ վիճակում ենք։ Ըհը՝ էս մեկը դիտեց մեզ։ Ու գնա՜ց… մեր մի մասն էս սպինը կողմնորոշումը ստացավ, մոյւսն՝ էն։ Ըհը, էս մի ռեսուրսն էլ դիտեց-անդրադարձավ մեզ. բևեռացումը սրվեց։ Ըհը, հյուսիսային դիտորդները բարձր մակարդակով մեզ դիտեցին ու հլա մի հատ էլ զանգեցին. իշխանական քվանտներն էլ իրենց չկողմնորոշված-անորոշ վիճակից դուրս եկան, ակտիվացան։ Հոպ, էն մի չաչանակ դիտորդը վեր կացավ, իր ծանր տեղը թեթևացնելով իջավ քվանտային մակարդակ, ներխուժեց մեր քվանտային տիրույթ… Տիրույթը սկսեց եռռալ… Տատանումները սկսեցին սանդղակներից անցնել…

Զոռ ա քվանտային կանոններով ապրելը։Collapse )

Մենք բոլորս դուզ ենք…

Սասնա Փոքր Մհերը խելոք տղա էր. վախտին հասկացավ, որ գլուխն ազատել է պետք ու Արմեն Գևորգյանի պես՝ վախտին դուրս եկավ։ Ու ճիշտ էլ բանաձև գտավ՝ ցորենի հատիկը մասուրի չափ, գարին՝ ընկույզի։ Պարզ ա չէ՞, որ մինչև ցորենի հատիկը մասուրի չափ դառնա, մասուրն ինքը երևի արդեն ձմերուկի չափերի կհասնի՝ էդպիսով Մհերի՝ քարայրից դուրս գալու ժամկետները առհավետ հետաձգելով։ Որովհետև գիտական հիմքեր չկան պնդելու, թե ցորենի հատիկի ծավալը անվերջության ավելի արագ ա ձգտելու, քան մասուրի ծավալը։

Բա քարայրից դուրս գա, ի՞նչ անի Փոքր Մհերը։ Թե գնա էսօրվա մսրամելիքներին սատկացնի, դրանց կնկտիք կտանեն իրենց ծոցում կտաքացնեն-կպահեն հենց իր առյուծաձև պապի օրինակով։ Ու հետո ավելի զորեզ մսրամելիք ջունիորներ կծնեն՝ արդեն դյուցազնական արյունով  որ իրենց «սենիոր» խորթ հորից ավելի բեթար կելնեն մեր շալակը։ Չսատկացնի, կասեն ցռան ա, ոնց հոր հորողբորն էին ասում, որն, ի դեպ, ոչ ավել, ոչ պակաս՝ Սասմա կառավարիչն էր. ահագին պաշտոնավոր մարդ։ Թե սկսի նախիր պահել, գել-գազաններին կհավաքի, կլցնի մեյդան. էս էլ հոր գիծն ա։ Իմա՝ էլի կոռուպցիա, առյուծների ու գելերի մուտք քաղաքականություն։ Տեսել ենք, գիտենք։ Թե որսկան դառավ՝ գյուղատնտեսությունն ա վարի տալու. հիշեք պառավին ու իր շաղգամին։ Մեկին նշան դնի, մեկելին առնի, զատո պատերազմ է։ Կամ էլ, ամբողջ օրը նռան գինի խմելով, հավատքն ա վարի տալու. հիշեք Մարութա Աստվածածին եկեղեցում տեղի ունեցած սպանդի պատմությունը։

Մնացածը...Collapse )

anas_lench-ն էս քանի վախտը Հովհաննես Թումանյանի հետ չայ էր խմել ու դրա մասին մի երկար-բարակ էսսե գրել յուր ֆեյսբուքի պատին։ Մենք մանսագիտությամբ ֆիլոլոգ չենք ու Բայրոնին էդքան էլ չենք սիրում, հետևաբար սրճարանում կամ դրա հարակից տարածքներում վաղուց մահացած գրողների չենք էլ ռաստ գալիս։ Բայց փոխարենը էրեկ իրիկուն որ զիբիլը տարա թափեմ, տեսնեմ նույն գործին է Տիգրան Բ Մեծը։ Չգիտեմ ոնց էր Մասիվում հայտնվել. գուցե Տիգրանակերտ-Մասիվ վեկտորով ժամանակ-տարածության պորտալ էր բացվել, կամ չեմմանում էլ ինչ ֆենոմեն էր, բայց դե մյուս կողմից էլ Տիգրան Բ-ն Թումանյանից կամ ես՝ Անասից ինչո՞վ եմ պակաս։

Տխուր էր արքան ու մի քիչ էլ գինովցած։ Գրաբարով ուշունց տալով (գրաբարով ուշունցները նենց սիրուն են հնչում)՝ մի տակառ զիբիլ էր դատարկում էն թափ-թազա Սանիտեք աղբամանների մեջ։

Հենց մի քիչ քաջություն հավաքեցի մոտենամ՝ ինքը շրջվեց, հին հայերենով մի «բարրիգուն» նետեց ու ուզում էր գնար կառքը նստեր, խնդրեցի արքայական ոտքը մի քիչ կախ գցի։

—Արքա,— արդի լրագրողական ոճն ընտրեցի ես,— ա՛յ դուք որպես հին աքսակալ մարդ, որպես Հայաստանը լավ իմացող արդյունավետ ղեկավար, ի՞նչ կասեք. մեր հալն ի՞նչ ա լինելու։

—Զմեզ արքա ոչ ասաներ, զհայվա՛ն,— վրա տվեց Տիգրան Տիգրանովիչը։ — Վասն զի զայնպիսի մահկանացոյս զ՚արքա անվանեալն, զզզվենք զմենք նողկանքով զամենայն։

Մնացածը...Collapse )

Սարսաղ տաղ մը

Հնամենի մի երկիր
Քսանումեկերորդ դարում՝
Իր ծովիցծով կերպարը
Մոռցած-թողած անցյալում,
Հույսը կտրած ամենքից,
Կորցրած տեսիլը լույսի՝
Ձեռքը գցած փրփուրին՝
Տեսավ շաղիկներ հույսի։

Տվեց շաղիկ մը հույսի
Երեսփոխան «Ֆիրդուսին»,
Որը ձոնեց ուռուսին
Գիրքն իր՝ օճառն անուսի։

Շաղիկ մըն ալ կարևոր
Ազգին տվավ ԴԱՀԿ-ը.
Մաքսավորներ մեղավոր
Փոխին երդման կարգը։

Եվ վերջին շաղը լույսի
Նվիրեցավ Րաֆֆին.
Գովքն արավ Սթիվ Ջոբսի։
Էրնեգ նրա գայֆին...

— Պապ, բա որ նավթը պրծնի ի՞նչ ենք անելու։
— Լինելու ենք խայտառակ
Հեր ու տղա Օբամեքի երկխոսությունից

Նավթը, գազը, ուրանը… նեպտունը, պլուտոնը, ֆլանը, ֆստանը… էս սաղ հեչ։ Կարևորը զարյադկեն ա… Ուրանն ու գազը առաջնային են, քանի զարյադկա կա։ Հենց զարյադկեն պրծավ՝ էլ ի՞նչ ուրան, էլ ի՞նչ ֆստան… անկարևոր ա դառնում ամեն ինչ։ Զարյադկեն որ պրծավ, մարդու ինքնությունն ա վարի գնում…

Առաջ զարյադկեն շուշուտ էր պրծնում։ Առավոտ զարյադկից հանում էիր ու օրը չլմնցած էդ անտերը պրծնում էր։ Բայց էն վախտ էդ լավ էր։ Եթե ձեռինդ սմարթֆոն ա, ուրեմն զարյադկեն մի օր չպիտի քաշի։ Էդ տենց ա։ Դրա համար էլ ստիպված ուսիդ սումկա էս գցում, որ մեջը շնուր-մնուր պահես ու զարյադչնիկ։ Ու քեզնից գոհ, էլեկտրիկի պես քայլում ես։ Տեսեք՝ ինչ անկախ մարդ եմ. որտեղ զարյադկես պրծավ, մի հատ շտեպսել եմ գտնում ու դայաղ լինում էդ պատին։

Խելախոսներն ու լափթոփները զարգանում ու ճագարի պես բազմանում են, բայց զարյադկեն կոնստանտ ա մնում. չուրի իրիկուն ծախսվում-գնում ա։

Հետո, ճիշտ ա, ավելի լավ սմարթֆոն ես առնում, մեջն էլ՝ մի եքքյա 3100 միլիամպերանոց ակումլյատոր։ Ու սկսում ես ներվայնանալ, թե ինչի՞ էդ անտերն արդն երկու լրիվ օր չի պահում։ Ու քանի որ արդեն ամեն իրիկուն չես միացնում զարյադկի  (որովհետև առաջին օրը դեռ մեջը լիքը զարյադկա կա), մեկ ա, երկրորդ օրվա իրիկունը սկսում ա պադվադիտ անել։ Իսկ երբ որ տղու աբրանքը պադվադիտ ա սկսում անել, որոնք են տղու գործողությունները՞։ Ճիշտ ա. խորանալը։ Խորանում ես, ախպեր։ Ավելի ճիշտ՝ խորանըմ ես։ Կարդըմ ես, բզբզըմ ես, պռաշիվկա ու կեռնել ես փոխըմ։ Ջուջուլին ես հարցեր տամ։ Ու գթնըմ ես, ախպեր։

Գթել եմ, ախպեր։

Մնացածը...Collapse )

Tempus omnia sed memorias privat*

Ամենավատ բանը հիշողությունը կորցնելն է…

Մի ֆիլմ կար, անունը «Memento» էր ու եթե հիշողությունս ինձ չի դավաճանում (չնայած էդ դավաճանելու գործում հիշողությունս լավ է), էս ֆիլմը իրական փաստերի վրա էր հիմնված, կամ, առնվազն, իրական հիվանդության պատմության։ Հերոսն ամեն առավոտ արթնանում էր հիշողությունն ամբողջովին կորցրած։ Ամեն Աստծո օր սկսում էր զրոյից  հայտնագործել իր ինքնությունն ու որպիսությունը։ Ո՞վ է, ի՞նչ է, ինչացո՞ւ է (ո՞ւրդու տղա ա), ինչու՞ է գտնվում էնտեղ, որտեղ գտնվում է, ի՞նչ նպատակ ունի (կամ ունի՞ ընդհանրապես), ո՞վ է ընկեր, ո՞վ է թշնամի… Օրվա ընթացքում հավաքած տեղեկությունները, արած բացահայտումները գիշերը «փչվում» են, զրոյանում… կամ առավելագույնը՝ զետեղվում էս մեր հերոսի մարմնի տարբեր հատվածներին՝ դաջվածքների տեսքով, որ գոնե մի նոր տեղից կառչելու տեղ ունենա, հաջորդ օրը գոնե մի քայլ առաջ անելու հնարավորություն…

Երբ հիշողությունդ կորցնում ես, կորցնում ես ինքդ քեզ…

Մեզ ու մեր հասարակությանը էդ ֆիլմի հերոսին եմ նմանեցնում։ Ամեն նոր փուլում եղած ու կուտակած ինֆորմացիան ջնջում ենք ու վրայից անցնելով մտնում նոր փուլ։ Ամեն նոր փուլ զրոյացնում է նախորդների կուտակային ինֆորմացիան։ Ո՞վ էր մեր թշնամի, ո՞վ էր բարեկամը։ Ինչի՞ն էինք ձգտում, ու՞մ դեմ էինք պայքարում, ինչու՞…

Նախկին թշնամիները բարեկամներ են, նախկին բարեկամները՝ թշնամի…

Մնացածը...Collapse )

* – Լատիներեն սխալական ասացվածք այն մասին, թե «ժամանակը խլում է ամեն ինչ, բացի հիշողությունից»։

Ճիշտ է, էստեղեի տեխնոգրառումների մի մասը վերջերս առանձնացրեցի soft.ovanitas.com ռեսուրսում, բայց դե նոր բան ներկայացնելու լավագույն տեղը բլոգն է. քննարկում է ծավալվում, դիտողություններ ու առաջարկություններ են ստացվում։ Հետևաբար ստորև ներկայացնում եմ անդրոիդի համար ստեղծված մի նոր ու գրավիչ ստեղնաշար։

Վերջերս Հայկ Զաքարյանի կողմից արված մեկնաբանությունից տեղեկացա, որ մեր հին բարեկամ Հան Հոնսոն (Han Honso) իր Multiling անդրոիդ ծրագրի նոր տարբերակ է ներկայացրել՝ «Multiling O»։ Ու ի տարբերություն հին Multiling-ի, էստեղ հայերենին չորս շարք է տրամադրված, հետևաբար մի շարք հայերեն տառեր տպելու համար կարիք չի լինի մեկ այլ տառ սեղմել ու սեղմած պահել։ Ավելին, նոր ծրագրում առկա է նաև swype ֆունկցիա՝ մատն առանց էկրանից կտրելու շարժելով արագ գրելու հնարավորություն։ Կան նաև մի շարք հավելյալ հնարավորություններ, որոնցից ամենաշատն իմ դուրն եկան ստեղնաշարի արտաքին տեսքի կարգավորման լայն հնարավորությունները։

Մնացածը...Collapse )

Ո՛չ ասենք տրանսլիտին, ընկերներ։

Նախորդ գրառմանս մեջ նշել էի, որ Macintosh համակարգին անցնելուցս հետո ամենամեծ խնդիրը հայերենի հետ էր. ոչ հայերեն գրելը, ոչ կարդալը սրտովս չէին։ Երկուսի հարցն էլ հընթացս լուծվեց։ Երկրորդի լուծման եղանակը նույն նախորդ գրառմանս մեջ կա, իսկ գրելու մասով, խոստմանս համաձայն, կիսվում եմ ստորև։

Բուն գործընթացին անցնելուց առաջ, ինչպես միշտ, մի քիչ գլուխներդ տանեմ։ Էսպես ուրեմն, համակարգչումս Mac OS X-ի Mavericks տարբերակն էր (10.9.5)։ Առաջարկեց հայերեն ստեղնաշարերի մի քանի ներկառուցված տարբերակ, որոնցից ոչ մեկն ինձ հարմար չէր. մեքենագրականին, ցավոք, սովոր չեմ, իսկ հնչյունայինը իմ օգտագործածից տարբեր էր։ Հետևաբար հնչյունային նոր ստեղնաշարի կարիք առաջացավ, որի շարվածքը նույնը պիտի լիներ Windows համակարգի համար հարմարեցվածի հետ։

Օգտվել եմ Ukelele ծրագրից։ Եվ այսպես.

Մնացածը...Collapse )

MACաբույծի հիշատակարանը

Օր N

Ծերուկ VAIO-ս սկսեց ծանր շնչել… Էդ ծանր զգացողությունը, որ ծերուկն արդեն վերջին օրերն է ապրում, կոկորդումս կծկվել ու դուրս չէր գալիս։ Հա՜յ գիդի… իր վախտով սրա գնին մի կարգին 06 կարելի էր գնել։ Ի՜նչ կինոներ ենք միասին նայել, ի՜նչ թվեր ենք գումարել-հանել, ի՜նչ ֆորմատներ ենք արել ու վինդոուզներ նստացրել… Է՜… կոմպն ի՞նչ, մե՜նք ենք ծերանում, մե՜նք…

Օր N+20

Ամեն հին բան արագ մոռացվում է։ umood-ին հարցրեք՝ կասի։ Ինքը իր ամեն ժեշտի էնքան է կպած մնում, որ մտածում ես՝ վերջ, էդ ժեշտից կյանքում չի հրաժարվի։ Բայց արի ու տես, որ նույնիսկ էդ ուժեղ կապվածությունը մինչը հաջորդ ժեշտն է։

Էն էի ասում. MacBook Pro Retina առա։

Մնացած օրերը...Collapse )

Շարունակելի…


Կարդում եմ.«Երևանի քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանի հանձնարարությամբ Երևանի քաղաքապետարանի տրանսպորտի, առևտրի և սպասարկումների վարչությունների և Ճանապարհային ոստիկանության աշխատակիցների համատեղ ուժերով մայրաքաղաքի վարչական շրջաններում իրականացվում են ավտոմեքենաների ապօրինի վաճառքը կանխելուն կամ դադարեցնելուն ուղղված միջոցառումներ: Այս մասին հայտնում են Երևանի քաղաքապետարանի մամուլի ծառայությունից։

Օգոստոսի 20-ից սեպտեմբերի 20-ն ընկած ժամանակահատվածում մի շարք ճանապարհահատվածներում կայանած ավտոմեքենաների ապակիներից հեռացվել է վաճառքի մասին գրառումներ պարունակող 180 հայտարարություն:

Գործընթացին ներգրավված են նաև մայրաքաղաքի վարչական շրջանների առևտրի, սպասարկումների և գովազդի բաժինները: Նույն ժամանակահատվածում մայթերին կայանած մեքենաների մասով Ճանապարհային ոստիկանության կողմից կազմվել է 19 վարչական արձանագրություն:
Համատեղ շրջայցերը շարունակական բնույթ կկրեն:»
(հղումը)


big_brother_is_watching_you_by_tea_bladezՅաքու… «ավտոմեքենաների ապօրինի վաճառքի կանխում կամ դադարեցու՞մ…» Էդ ո՞րն ա… Մեքենան ծախում՝ հարկուտուրքը չենք մուծու՞մ… համարը չենք փոխու՞մ… պայմանագիր չենք կնքու՞մ… թե՞ երկրի պապեքից մեկը իր թուլեքի համար գովազդային հայտարարությունների, ընդհանրապես՝ հայտարարությունների բիզնես կուզի բացել։

Դե եկեք մեր «պադյեզդում» առուվաճառքի հայտարարություն փակցնողներին էլ տուգանեք։ Էն «ԿԳՆԵՄ ՀԻՆ ՊԱՌԱՎՈՅ ՈՒ ՄԵՏԱԼԱԼՈՄ» գրողներին, վարձով բնակարան ման եկողներին… Երեխեքին չմոռանաք, որ պատերին MESSI ու SIRUSHY BOZ A են գրում։ Դրանք մեծանան՝ հայտարարություններ էլ կգրեն։ ՄԵԿ ԱԶԳԻՆ ընդհանրապես քարկոծելով սպանել ա, ուրեմն, հասնում։

Ու ընդհանրապես, այուսհետ Հայաստանի քաղաքացին պարտավոր է որևէ առևտրային գործարքի հետ կապված ցանկացած տեղեկատվություն մեկ այլ Հայաստանի քաղաքացու փոխանցելուց սույն տեղեկատվությունը ձևակերպել ՀՀ տեղեկատվության նախարարության սև բլանկի վրա, համապատասխան վավերացում ստանալ նույն նախարարությունից և ՏԻՄ-ից, կարճ հաղորդագրությամբ «ՇԻՆԵՔ ԻՆՁ» արտահայտությունն ուղարկել 1313 կարճ համարին։ Տեղեկատվության ամեն տառի դիմաց կարճ հաղորդագրության միջոցով կգանձվի 150 դրամ պետական տուրք, ներառյալ ԱԱՀ-ը։ Տուրքից ստացված հասույթի 1 տոկոսը մնում է պետությանը և փոխանցում ՀՀ ֆինանսների նախարարության ամանօրյա խնջույքների ֆինանսավորման արտաբյուջետային ֆոնդ։

Վաճառքի մասին գրառումներ, ասում եք, հա՞…

Մնացածը...Collapse )

swype_shadow_1xՀին մարդիկ ասում էին. կնկադ սեղմած, ճնշած պահիր, հետո մի քիչ ճնշումը թուլացրու ու տես թե քեզնից ի՜նչ շնորհակալ, քեզնով ինչքա՜ն գոհ ու բավարարված կլինի, ի՜նչ ամուր ընտանիք կունենաս։

Ջոբսի խորթ մերը հայ կնիկ էր, երևի էս ճշմարտությունը սերտած։ Էդ իմաստությունը երևի խորթ տղուն էլ փոխանցել էր, խորթ տղեն էլ, իր հերթին, ջոկել էր, թե ոնց կիրառի, որ ոչ միայն ընտանիքն ամուր լինի, այլ նաև գրպանները՝ լիքքը։ Ու սեղմում էր, ճնշում էր բրենդի սիրահարներին, վերջիններիս մութ նկուղում պահում, հետո դուռը մի քիչ կիսաբաց անում, թե, հրես, արդեն կարող եք բլութութ օգտագործել, ու ուրախանում էին բրենդի նվիրյալները… ու երկրպագում դուռ բացողին։

Մեռավ Ջոբսը։ Քելեխը տվին իր հետևորդներն ու գործը շարունակողները… ու սերտեցին նրա տված դասերը։ Խորթ մոր իմաստությունը փոխանցվեց հաջորդներին ու կիրառվեց նորից ու նորից։ Հիմի էլ, էն կիսամութ «պադվալի» դուռը բացել, էնտեղ կուչ եկած ժողովրդին NFC-են գցում, ստեղնաշար փոխելու հնարավորություն, վիդջեթներ... Ուռաաա՜… ապրեն պապեքը… արյա ջոգումե՞ք, արյա… վաու… 1000 մանե՜թ… ո՞վ ավելի շատ… 1100 մանե՜թ… ես քշերվանից եմ կանգնած, հերթն ի՛մս ա, 1300 եմ տալի…

Անդրոիդն ա՞ լավ, թե՞ այֆոնը...Collapse )

Ես պահանջում եմ երկիրը դզվի,
Շահութահարկն էլ թող նվազեցնեն,,
Պետական պարտքը պիտի կրճատվի.
Թէ չէ
    հացադուլ
        կանեմ…

Սարգսյան Սերժը ուզում եմ չքվի,
Բայց մինչ էդ՝ փող տա մյուս ուսս բուժեմ,
Ինձ ձեռ առնողը թող փողից նեղվի.
Թէ չէ
    հացադուլ
        կանեմ…

Էպոս գրելը պիտի արգելվի,
Սասունցի Դավթի արձանը հանեն,
Ինչքան էպոս կա՝ կրակը գցվի.
Թէ չէ
    հացադուլ
        կանեմ…

Կանեմ, բա ոնց, կանեմ...Collapse )

Հենց սկզբից ասեմ, որ երկար եմ գրելու ու սույն գիրս, ես կասեի՝ տեխնոգիրս ուղղելու եմ էս տեխնոզրթիկից տեղյակ ու դրանով հետաքրքրված ընթերցողներին միայն։ Բոլոր երեքին։

Բայց դե մի թեթև ներածություն կտամ նաև զրթիկից անտեղյակ բայց մոտները հետաքրքրություն առաջացած, պրպտուն մտքի տեր մնացյալ ընթերցողաց համար էլ... որ էդ չորս հոգին էլ իմանան ինչի մասին է խոսքը։

OnePlus-One-Press-Image-3ՆԵՐԱԾՈՒԹՅՈՒՆ

ONEPLUS ONE խելախոսի մասին լսեցի ապրիլի կեսերին։ Մի քանի տեխնոկայքեր ներկայացնում էին էս նորահայտ խելախոսը որպես flagship killer, ասել է թե՝ մնացած բրենդների առաջադեմ մոդելների չոռն ու գրողը։ Փորոտիքն էլ՝ հրես.


  • Qualcomm 801 քառամիջուկ պրոցեսոր,

  • 3 ԳԲ օպերատիվ հիշողություն (հեչ վատ չի),

  • 1920x1080 401ppi-անոց LTPS IPS էկրան՝ gorilla glass 3-ով ու 5.5” անկյունագծով,

  • 64ԳԲ հիշողություն,

  • 3,100 mAh մարտկոց (իսկի վատ չի),

  • 13 մեգապիքսելանոց ու 6 ոսպնյականոց 4K մեծության տեսանկարահանող հետևի ֆոտոխցիկ ՍՈՆԻ-ից (720p տեսանկարահանման դեպքում մինչև 120fps)

  • 5 մեգապիքսելանոց դիմացի ֆոտոխցիկ,

  • դե, ու մնացած զրթիկները ու էս ամենը՝ խցկած 162 գրամ քաշի մեջ ու, ուշադրությո՛ւն, 350 ամերիկական դոլար գնի մեջ։

  • քիչ էր մնում մոռանայի. OS-ը՝ Cyanogenmod 11S՝ առաջին անգամ որպես խելախոսի պաշտոնական ծրագրային միջուկ։ Սա արդեն որոշիչ է։

Հրա՜շք… Առաջին հայացքից էլ երևում է, որ խաղալիք չի։ Բայց…

Շատ տառեր...Collapse )

Ադոլֆի վերադարձը…

Timur_Vermesh__On_snova_zdes

umood-ը, ինչպես միշտ, ճիշտ դուրս եկավ. anas_lench գրականագիտական ճաշակը դեռ մանկուց ճիշտ ուղով չի ձևավորվել։ Արդյունքում 4 ամերիկական փողի միավոր անիմաստ տեղը ծախսեցի ռսաց գրավաճառների վրա՝ վճարելով Թիմուր Վերմեշի «Նա նորից էստեղ է» գրքի դիմաց։ Անա՛ս, ինձ մի շիշ գարեջուր ես պարտք (որը հաճույքով դուրս եմ գրում նոր խելախոսս եվրոպաներից ինձ հասցնելու դիմաց Winking smile, բայց դա առանձին պատմություն է)։

Բայց որ խորը մտածենք, երևի էնքան էլ անիմաստ չէր։ Առնվազն հենց էն պատճառով, որ էդ կիսատ պռատ գիրքը մտածելու տեղիք, ամեն դեպքում, տվեց։ Ֆաբուլան էս է. մթոմ Հիտլերը 45 թվականին ոտքերը չէր ձգել այլ չեմմանում ինչ եղանակով ժամանակի մեջ ճամփորդելով հայտնվել էր 2011 թվի Բեռլինում։ Աշտոժ։ Սկիզբը հուսադրող էր։ Միանգամից մտածեցի, թե  ծավալվելու ինչ լայն դաշտ կունենա բիձուկը։ Մոտավորապես էդպես էլ եղավ՝ տարան հեռուստատեսություն, հաղորդում դրին տակը՝ որպես ճիշտը երեսին ասող ու Հիտլերի կերպարը ճիշտ օգտագործող դերասանի, որը պետք եղած տեղը թուրքերին ու հրեաներին հավասարապես նախշում էր. առաջիններին բնածին ծուլության ու մտավոր կարողությունների սահմանափակության, երկրորդներին՝ ճիշտ հակառակի համար։ Ու էնպես չի, թե հաջողություն չուներ։ Ճիշտ հակառակը, գերմանացու ականջը ոնց որ թե կարոտ էր Դոյչլանդի հաշվին ապրող պորտուգալացիքի, ռումինացիքի, թուրքերի ու հույների մասին դատափետումներ լսելու։ Այսինքն՝ ոնց որ թե պարարտ հողը կար հետագա քայլերն անելու համար՝ ըստ արդեն փորձված ու հաջողված սցենարի։ Դե, բոլորս գիտենք ինչի մասին է խոսքը։

Բայց հեղինակը իսկի էս ճոխ գաղափարի 10 տոկոսն էլ չիրականացրեց, այլ ուղղակի մի թեթև կայֆավատ եղավ՝ մի քանի գերմանացի քաղաքական գործիչների վրա ցեխաջուր շպրտելով։ Ժուրնալյուգա։

Հմի նստել, միտք եմ անում. էդ ինչի՞ նեմեց բիձեն կարող ա աշխարհն իրար խառնելուց ու Գերմանիան մի կարճ ժամանակով ահագին «պերյոդ» տալուց հետո գալ մեր ժամանակներն ու յութուբի լայքեր հավաքել, իսկ, օրինակ, Տիգրան Մեծը չի կարող։ Ինչո՞վ ենք պակաս։ Բայց մեկ էլ մտածում եմ՝ չէէէ, բեր էդ խեղճ թագավորի ոսկորները հանգիստ թողնենք, մեղք ա։ Աչքերը բացի, Հայաստանի քարտեզին մի հատ աչքի տակով էլ նայի՝ հերիք ա, որ ինսուլտով պառկի ասենք Հանրապետականում, որտեղ իր թագի հալեցրած ոսկին էլ կարող ա հերիք չանի բուժքույրերի մուննաթի տակից դուրս գալու համար։

Կամ ասենք...Collapse )

վերջին ամիսը

May 2015
S M T W T F S
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31      

պիտակներ

ռըսըսը

RSS Atom

հղումներ

Powered by LiveJournal.com