tree

Վերևի գրառում

Ո՜վ այցելու,
Այցելել ես համեստ կայքս, տեսնես ի՞նչ ես որոնում,
Ի՞նչն է բերել քեզ իմ բլոգը, ո՞ր բառով ես «սերչ» անում:
Գուցե ֆրե՞նդ ես ինձ փոխադարձ, գուցե եկել ես լինքո՞վ,
Թե՞ անցորդ ես պատահական՝ մոտս մտել հրաշքով:
Կամ ռիդերում քո էռէսէս օվանիտաս ֆի՞դը կա,
Թե՞ ԷՆ բառն ես դու որոնել... դրանից էստեղ չկա՛:
Ամեն դեպքում բարով եկար, քեզ ինչպես քո տանը զգա,
Պիտակներս որ քրքրես՝ պետքական բաներ էլ կան:

Collapse )
tree

Ահա և վերջ, կամ մի բլոգգերի գաղթի սրտաճմլիկ պատմությունը...

Գիտեի, որ էս օրը գալու է։ Ուղղակի հետաձգում էի։ Մի առիթ միշտ գտնվում էր՝ հավես չկա, ջանջալ ա, արդեն սրան եմ սովոր... Բայց չէ, քամակս խրած մախաթը չի թողնի հանգստանամ, ամեն ինչ թողնեմ էնպես, ինչպես կար... վերջ... քյոչում եմ... Սիրելի կենդանի մատյանից հեռանում եմ...

2010 թվից էստեղ տնավորված ապրում եմ... Հե՜յ գիդի.. ինչքա՜ն լավ օրեր եմ անցկացրել հին ու բարի կամրադների հետ, ինչքան չանա ենք թակել, զրից արել... Էրնեկ էն օրերին...

Բայց արի ու տես, որ «ռսի օրհնված սապոգը» չի հասցնում ջուջուլների ու ուորդպրեսսների հետևից... Ոնց որ տանդ տաք ջուր չլինի, հոսանքն անընդհատ կտրեն, տեստոստերոնառատ հարևանդ առավոտից իրիկուն չոր հատակին կամ ճռռացող անկողնում յուր թմփլիկ կնկա հետ սեքս անի... ու կոտրված պատուհանիցդ դենը նայում ես կողքիդ էլիտար շենքին. ամենը մաքո՜ւր, սղալա՜ծ, ճպլկորա՜ծ... Հլա դա կարծես քիչ էր, քո տան համար վարձ են ուզում, էդ էլիտարի համար, չէ։ Հերիք, ինչքան ռսիօրհնածսապոգին նալոգ վճարեցի...

Բամբասանք ա դառնում արդեն։ Ներող։

Հին ու նոր մատյանակիցներ ջան, կամ գոնե նրանք, ովքեր դեռ էստեղ են... լավ մնացեք։ Սիրում եմ բոլորիդ ու կարոտելու եմ։

Եղած չեղածս թողնում եմ էստեղ, նոր կացարանս մենակ վերջերքս ձեռքբերած իրերն եմ տանում, որ շատ դատարկ չլինի... Համեցեք, էստեղ է՝ ovanitas.blogspot.am
Դե սա էլ կա ու կա՝ www.ovanitas.com

Գնացի։

tree

Չարագույժ բալլադ կանխատեսելի ելքերի մասին

Աշնան կեսին, մի oր երբ ես մենակ նստած, հոգնած այսպես
Խորհում էի, թերթում պեսպես ախմախ էջեր, պրոֆիլներ հին,
Երբ մրափն էր աչքս կոխում, տեսա հանկարծ մի լուր՝ կայքում.
«Լիսկան գնաց… նրան հանին… ցնծություն է մարզի միջին»։
«Վիրուս կլնի, մրմնջացի, ախմախ լուր է կայքի միջին,
Ախմախ լուր է, ուրիշ ոչինչ»։

Պարզ հիշում եմ, կես գիշեր էր, ցուրտ ու մռայլ հոկտեմբեր էր,
Իմ ռետինա մոնիտորս շուք էր գցել հատակիս խոր․
Անձկում էի պոռնո սայթին և զուր նստած ֆեյսբուքում ցիր
Խեղդել էի փորձում անծիր տխրությունս առ էն պոռնոն,
Որի փասքոդ չկա ձրի անծայրածիր ինտերնետում:
Կամ էլ Յուքոմն էր մեղավոր…

Բայց ամեն լայք, ամեն շեյրինգ ֆեյք թվացող էն լավ լուրի
Համակեց ինձ դեռ չզգացած, կյանքում չեղած օրգազմներով,
Եվ որպիսի կայֆս վանեմ և այդ լուրը կարգին ստուգեմ,
Ռելոադ արի կայքը վախով․ «Ազերին է մտել շախով,
Ինչպես Սամվելն ասաց, գուցե, որ իմ պառոլն առնի տանի։
Ազերին է, ուրիշ ոչինչ»։

Եվ սրտապինդ ու անվարան քոմենթ գրիմ լուրի տակին՝
«Պարոն, ասի, կամ թե տիկին, ներեցեք ինձ՝ չսխալվեցի՞ք,
Փաստ է, որ ես անհավատ չեմ, բայց դուք այնպես բան գրեցիք,
Կայքում այնպես լուր դրեցիք, արդյո՞ք միայն լայք մուրացիք,
Թե՞ իսկություն տարածեցիք»։ Պատասխանը երբ կարդացի,
Իմ աչքերը ճպճպացրի։

— Ախմախ, — ասին,— անհավատ շուն, փորձի՞չ ես դու, դև՞ թե մեյմուն,
Սև դժողքի խորքից եկած, մարզից սնված, ատելի մեզ,
Լիսկան՝ մարզպետն այդ մեղսական ու համոզված կուսակցական
Հիմա հակեց ու կռացավ, և այս օրով արևակեզ
Դիմում գրեց վարչապետին, Կարենին մեր արևատես,
Եվ հետ չի գա… երբեք այլևս…

Դեպի լուրն այդ սարսափահար նայեցի ես կանգնած երկար,
Ու երազներ տեսա բազում երկրի մարդուն անմատչելի,
Լռություն էր սակայն անծայր և խավար էր սակայն անձայն,
Ու մթնում այդ միայն մի ձայն, մեն ի բառ էր լսվում՝ կգա՜…
Ու իմ սրտում հավատացի, որ մարզպետն այդ կգա կրկին։
Լոկ պիառ է, ուրիշ ոչինչ։

Եվ մարզպետն այդ անկիրթ, անմեռ, նստած է դեռ, նստած է դեռ
Միներվայի գունատ անդրուն, հենց մեր դիմաց, չար ոգու պես,
Եվ աչքերն իր ահաբեկող՝ դևի լինեն կարծես նիրհող։
Իսկ լապտերը վերից վառվող՝ շպրտել է շուքն իմ երկրիս,
O՜ մեր հոգին տարուբերվող շուքի տակից այդ ահատես
Չի բարձրանա երբեք այլևս։

Էդգար Ախմախ Պո

tree

Խառնուխուճուճ մտքեր չօբյեկտիվ իրականության մասին

Մենք բոլորս խաղ ենք խաղում մեր ծննդյան փուչ օրից…

Տարածության ու ժամանակի բացարձակության (առանձին վերցրած) հերն անիծողը՝ Էյնշտեյնը, կամ ինչպես նրան արտասահմանցիք են մեծարում՝ Այնշթայնը մեռավ գնաց, էդպես էլ չհամակերպվելով միկրոաշխարհում օբյեկտիվ իրականության բացակայության գաղափարի հետ։ Բիձուն թվում էր, թե էդ օբյեկտիվ իրականությունը չի կարող հավանականությունների ու պատահականությունների վրա հիմնված լինել, կամ, ինչպես բիձեն ինքն էր ասում. «Աստված զառ չի գցում»։

Բիձոյին մեղադրելու էլ չի. ախր իր վախտով վիդեոխաղեր չկային… Կասեք. ի՞նչ կապ ունի վիդեոխաղը ԷյնԱյնշթայնի ու քվանտային մեխանիկայի հետ։ Ունի։ Քուեյք, Մեդալ կամ Դում բոլորդ էլ խաղացած կլինեք։ Պարզ ա չէ՞, որ երբ էդ (կամ նմանատիպ ցանկացած այլ. ես սրանց անունը տվի, քանի որ հին մարդ եմ) խաղերի հերոսի դերը ստանձնելով գնում ես վիրտուալ թշնամիներիդ կոտորելու, էդ թշնամիները համակարգչի կողմից «նկարվում են» էն ժամանակ միայն, երբ հայտնվում են քո տեսանելիության տարածքում… Ինչի՞ մենակ թշնամիները… ողջ կարծական իրականությունն ա «ռենդեր» արվում մենակ էն ժամանակ, ու մենակ էն տարածքում երբ ու որտեղ գտնվում ես դու, կամ ցանցային խաղի ժամանակ՝ նաև այլ «դիտորդներ» (այսինքն որպես էդպիսին հանդես եկող այլ խաղացողներ)։ Մնացած «կարծական իրականությունը» մենքենան հո անտեղի ռենդ չի՞ անի՝ անիմաստ ծախսելով իր հաշվողական ռեսուրսները

Տեսնես՝ որ ժամանակի ինչ որ մի պահի ասենք՝ երրորդ մասիվում ոչ ոք չլինի, կոսմոսից էլ երրորդ մասիվին էդ պահին ոչ մի տիեզերագնաց կամ նկարող սարք չնայի/դիտարկի, երրորդ մասիվը օբյեկտիվորեն գոյություն կունենա՞։ Հնարավոր ա՝ ոչ։

Նման չի՞ միկրոաշխարհի անորոշությանը, որ էս կամ էն որոշակի վիճակին չի գալիս, քանի նայող, դիտող չկա ու, հակառակը, հենց նայում են, որոշակիանում է (որ տեսար, էլ ի՞նչ հավանական վիճակների խնդիր կա. Էնա տեսար էլի)։

Collapse )
tree

Ուշացած մակրոս MS Excel-ում հայերեն յունիքոդի փոխարկման համար

Էգոիստ արարած ա մարդը։ Էգոիստ արարած եմ ես։ Քանի հեռու-մոտիկ ծանոթ-բարեկամ բոթում էին՝ թե այ բալամ էն ascii-ից unicode փոխարկելու մակրոսիցդ մի հատ էլ էքսելի համար գրի, ես Շտիրլիցի պես «կռուտիտ» էի լինում, թե՝ էդ անտեր աղյուսակները տարեք վոռդ… լավ իմաստով… էդ բառի անգլերեն իմաստով… էլի պարզ չի՞… Նկատի ունեմ՝ առաջարկում էի էդ աղյուսակները MS Excel-ում copy անել, տանել MS Word, էնտեղ past անել, աշխատեցնել էս մակրոսը, նորից copy անել, հետ բերել MS Excel ու էլի past անել։ Արդեն՝ յունիքոդ հայերենով։

Բայց հենց խնդիրն էկավ նրան, որ բացեցի ՀՀ մլիցայության կայքից քաշած ՀՀ բնակչության պետական ռեգիստրի excel ֆայլը, ու հայտնաբերեցի, որ էդ ֆայլի պարունակությունը գրած ա XVI դարից էս կողմ արդիականությունը կորցրած ascii-ով, էդ պահից նվաստս հասկացավ, որ «կոռւտիտն» էլ չի աշխատում։ Էդ երկու միլիոն տողանող աղյուսակը վոռդ տանելու բան չի։ Բոլոր իմաստներով։

Հետևաբար գրվեց Excel-ում հայերեն տառերը ascii ստանդարտից unicode փոխարկելու մակրոսը, որով և կիսվում եմ բոլոր նրանց հետ, ովքեր դրա կարիքը կունենան։

Լայքեսցե՛ք զիս։

ԹԱՐՄԱՑՈՒՄ. aramazd կամրադը հիշեցրեց, որ մակրոսն էքսելի բոլոր ֆայլերում հասանելի դարձնելու ուղեցույցը չեմ գրել։ Էսպես ուրեմն՝

1. Բացում ենք Excel-ը, ամենաներքևում status bar-ի վրա աջ կտտոց, միացնում ենք macro recording օպցիան ու էդտեղ ցույց կտա մակրո գրելու կոճակը՝ աղյուսակի նման։ Դա սեղմում ենք, ու Store macro in ցանկում ընտրում՝ personal macro workbok. Հետո սեղմում stop recording.

2. Սեղմում ենք Alt+F11, կբացվի MS Visual Basic-ի պատուհանը, որտեղ արդեն կերևա Personal.xlsb մակրո պռոեկտը։ Այ հենց էստեղ էլ, մոդուլի վրա աջ կտտոց, import, ու ավեկլացնում ենք մեր bas ֆայլը։ Առաջին քայլով գրած դատարկ մակրոսի հետքերը կարելի է ջնջել։


tree

Կեցցե՞ այն Հայաստանը, որ էսօր եկավ, կամ՝ խումհարից հետո

Առավոտ զարթուցիչի զնգոցն ուրիշ էր։ Մի տեսակ ավելի երգեցիկ, ավելի լավատեսական։

Քնաթաթախ վեր եմ կենում, ակնկալելով ուժեղ գլխացավ ու խումհար՝ էրեկվա արաղից, ու, հատկապես, Գուգոյի բերած էն խոտից հետո։ Բայց արի ու տես՝ գլուխս չի ցավում, գիտակցությունս պարզ է։ Աշտոժ։

Տունը տաք է։

Չի կարող պատահել, ո՞նց կարող է տունը տաք լինել, եթե արդեն մի շաբաթ կլինի՝ գազն անջատել են չվճարումների պատճառով։ Ձեռքս դնում եմ ջառուցիչին ու արագ ետ եմ քաշում։ Տաք է։ Ախր ո՞նց կլինի։ Վազում եմ Բաքսիի մոտ. 80 աստիճանի վրա բլթբլթում է։

Արագ արագ հագնվում եմ, վազում՝ սառնարանից հանեմ երեկվանից էնտեղ մենակյաց պարփակված կիսատ թթվասերը՝ տան տաքության պարադոքսը կուշտ փորով ավելի ուշ վերաիմաստավորելու մտայնությամբ։ Բացում եմ սառնարանի դուռն ու պապանձվում… ՍԱՍ սուպերմարքեթի էլիտար սննդամթերքի բաժինը գլուխը պատին ա տվել։ Չէ, հաստատ տանը գաղտնի տեսախցիկ են դրել ու վրաս կայֆավատ են լինում։ Ակամա ստուգում եմ շալվարիս ցեպը հասցրել ե՞մ քաշել, թե՞ չէ։ Քաշել եմ։ Ժպտում եմ անտեսանելի հանդիսատեսին, սպասում եմ, որ հիմա ինչ որ չէինսպասումներ ներս կխուժեն ու ինձ նվեր կթողնեն մի երկու չիպս ու մի տուփ խնձորի հյութ։ Չկան։ Ձանձրանում եմ։ Դուրս եմ գալիս տնից։ Դեկտեմբերի 7-ն է, իսկ դուրսը՝ կանաչ։ Ախր իրիկուն սառած էին փողոցները։ Լավ հիշում եմ. ընտրատեղամասից որ եկա, քիչ էր մնում գյաբրլամիշ լինեի մուտքի դիմաց։ Հիմա ոչ միայն չոր է, այլ նաև մաքուր, լպստած․ Սպասեք… էն ասվալտի փոսե՞րն ուր են։ Էս գիշերվա կեսին ո՞վ էկավ նորոգեց շուրջբոլորը։

Մամիկոն ձյան կողոքվս անցավ ու բարևեց։

— Բարև, Մամիկոնձյա,— ասում եմ, ու… փորումս մի բան սեղմվում է… սպասեք… բարևե՞ց… Մամիկոնձյա՞ն… Էդ օռռաշ բիձեն կյանքում ոչ մեկին բարև տված չկար, ախր… քթի տակ կեղտոտ ուշունցներ տալով ման էր գալի, ինչի համար, չնայած ալեհեր տարիքին, օրը մի երկու մուշտի սրանից-նրանից ուտում էր… հիմի համ բարևեց, համ էլ ժպտա՞ց… ոտքերս թուլանում են…

Collapse )

tree

Ծուռ հայելիների աշխարհում կամ ձյունե թագուհի դվա. աբստրակտ հեքիաթ

5Մարկն ու Չանը սիրում էին բարձրանալ կտուր, արևկող անել կղմինդրի վրա ու երազե՜լ, երազե՜լ… Մի օր, ձմեռնամուտին, երբ փոքրիկ Մարկը մոտակա հնոտիքի շուկայից ձեռք բերած իր կապույտ հայելին էր փայլեցնում, վերջինս պատահաբար սահենց նրա փոքրիկ ու փափլիկ ձեռքերից ու, կտուրից ուժգին ընկնելով սալահատակին, բյուրավոր փշուրների բաժանվեց։ Փշուրները թռան շուրջբոլորը և, մարդկանց աչքերից, ականջներից, քթերից սպրդելով նրանց մարմինները, արյան հետ հոսեցին դեպի նրանց սրտերն ու էնտեղ էլ ամրացան։ Իսկ կապույտ հայելում, ինչպես հին վիկինգներն էին հավատում, ապրում էր Սոցցանցե Թագուհին՝ Մուննաթի Թագավորի քույրը՝ մի չար, նախանձ, ինքնավստահ, փառամոլ պառավ կին։ Ու չար պառավի ազդեցության տակ գտնվող, նրա մասնիկը հանդիսացող հայելու բյուրավոր փշուրները մշուշեցին մարդկանց հայացքներն ու սառեցրին սրտերը, աղավաղեցին մարդկանց շրջապատող իրականությունը։ Փշուրները սրտերում՝ մարդիկ սկսեցին աշխարհն ընկալել Սոցցանցե Թագուհու աչքերով ու ականջներով, իսկ որ ամենավատն է՝ թագուհու սրտով։ Նրանց սրտերը կարծրացան, զգացմունքները բթացան, իսկ սեփական անձերի նկատմամբ կարծիքները խոյացան Էլբրուսի գագաթից էլ վեր։ Մարդիկ սկսեցին իրենց համարել ցանկացած ոլորտի խորը մասնագետներ, սկսեցին քննարկել մյուսների բոլոր արարքները, պիտակել ու չարախնդալ բոլորի վրա։

Collapse )

tree

Անորոշ մտորումներ պապենական ադաթների մասին

— Բա մեր պապերի ադաթն ու դրվածքը… խելոք էին էլի մեր պապերը… մեր պապերի խելքը որ ունենայի՜նք...

Խելոք էի՞ն։

Պապերի հատկապես ո՞ր սերունդն էր ավելի խելոք։ Ո՞ր դարի «վիպուսկը»։ Նրա՞նք, որ թատրոն էին խաղում, երբ էսօրվա եվրոպացիքի պապերը դեռ ծառերի վրա էին ապրում, թե՞ նրանք, որ Կիլիկիայում Հայաստանի «ֆիլիալը» բացեցին… գուցե նրա՞նք, որ Հայաստանը մի ծովից հասցրին մինչև մյուսը, կամ նրա՞նք, որ կարմիր խնձորի ադաթին ֆորմալ ձևակերպում տվեցին՝ հաջորդ սերունդների բարոյական կերպարը ամուր պահելու համար… Չեմ հեգնում, ազնիվ խոսքուղղակի գրավոր մտածում եմ՝ ո՞րն է սերունդների հավաքական խելքի գնահատման չափանիշը։

Collapse )

tree

Ներոնի մանր մուտիլովկաները կամ հաց և կայֆավատ

— Ո՜վ Ներոն, աստվածների թոռ և տնվոր Oլիմպոսի, թույլ տուր զեկուցել։
— Խոսի՛ր։
— Գաղութներից մեկում խռովություն է կարծես հասունանում։ Տեղապահը խարդավանքներ է դյութել, մեր ազդեցությունից ուզում է սպրդի դուրս, ուզում է գահը առանց մեր օգնության պահել այլևս։
— Հիսուն հազար կենտուրիոն ղրկեք, թող ցբխեն նա խ$#։
— Կեսարն ապրած կենա, կենտուրիոնները լիգերին են էս պահին ցբխում ու մի քիչ էլ բաբելոնցիքին։ Իսկ էս պրինցիպատը, ամեն դեպքում, մեր դաշնակիցներն ա համարվում։ Կողքից լավ չի նայվի։
— Տա՜կ… լավ, կանչի ստեղ, գցենք առյուծների բերանը։ Համ էլ կուրախանանք։
— Զևսի որդի, էդ գավառականները մուտիլովշիկ են, հիշում ե՞ս մեկին բերինք է՝ առյուծի բերանը գցելու… անունն էլ Սաքո էր թե Սմբո, կարծեմ… մի խոսքով կռուտիտ եղավ, ռեյտինգը բարձրացրեց, հետ գնաց… Արժի՞, որ սրանն էլ բարձրացնենք…

Collapse )

tree

Էլ Կապիտանի ու մաքինթոշի հայերեն բեջուռա տառատեսակի մասին

Մեր ծերուկ վաենկոմը, որ քառասուներեքին Լեհաստանում կանտուզիա էր ստացել, մի սիրելի խոսք ուներ, թե ավելի շուտ Գառնու ջուրը Մարս կհասցնեն, քան Mac OS-ի հայերեն բեջուռա տառատեսակը կդզվի։ Բիձու վրա խնդում էինք, քանի որ՝ ա) էն վախտ Մաքինթոշ անվանումը, գոնե իմ համար, ասոցացվում էր միմյայն պահածոների արքա Ջորջ Ռոբռոնսոնի աներձագի հետ (ով տեղը բերեց թե ում ի նկատի ունեմ, իրեն խորը ռեսփեքթ «Այդ ուր Մակինտոշ, այնտեղ խորն է… Կոմիսար, արի գնենք ռանչո, Ավստրալիայում…»), բ) Գառնու ջուրն էլ ժամով էին տալիս։

Բայց արի ու տես, որ բիձեն ճիշտ դուրս եկավ։ Մաքինթոշի վրա է՛լ Լեռնառյուծ, է՛լ Յոսեմիթ, է՛լ Կապիտան էկավ-գնաց ու էլ ինչ գեներալ-գնդապետ էլ կգա ու կգնա, բայց դրա «Մշտական» կոչվող տառատեսակը մշտապես էլ նույն զիբիլն ա (համենայն դեպս՝ իմ համար), իսկ Գառնու ջուրը Մարս հասավ։ Վաղամեռիկ Ջոբսը իրեն պահած-մեծացրած ծնողների հայրենիքին պարտք գնաց։ Չնայած արդարության համար պետք է նշել, որ էս համակարգում յունիքոդ հայերենն ավելի վաղուց էր ներառված, քան իր մրցակիցներում։

Ասելս ինչ ա. Յոսեմիթի վախտերքով որ էդ «Մշտական» բեջուռա տառատեսակը սուձյա-զիդան էի արել ու տեղը նույն անվան տակ քողարկած «Արիան ԱՄՈՒ»-ն բրդել, երեկ «Էլ Կապիտանը» որ եկավ ու իր հասկացած պատմական արդարությունը վերականգնեց, տառատեսակներս էլի հին բեջուռա պատկերքն ընդունեցին։ Կապիտանը ծպտյալ Արիաններս հանեց տեղը դրեց մի թաք Mshtakan.TTC տառատեսակ՝ իր բոլդ ու իթալիքով հանդերձ (բոլորը խմբավորված էդ մի TTC ֆայլում)։ Հետևաբար անհրաժեշտ եղավ առաջվա Մշտականի չորս ֆայլերը (իր բոլդուիթալիքով) հավաքել մի TTC֊ի մեջ ու նորից համակարգին խաբել։

Collapse )